Archief | juli, 2013

Ter plaatse blijven trappelen…

3 Jul

22/03/2013 :
Neen, niet echt beterschap en vooruitgang…
Deze morgen bij huisarts een goeie babbel gehad maar hij voelt zich tekortschieten mij niet genoeg te kunnen helpen.
Maar praten lucht ook al eens – heel even – op.
Volgende week donderdag terug naar reumatologe-revalidatieartse met begeleidende brief van mijn huisarts.
Het voelt ‘goed’ dat ze onderling overleg plegen.
Bij start van de werkweek ging ik ongeveer 10′ bij directie langs alvorens mijn interim in gang te helpen.
Empathie, ver te zoeken en er kwam weer teveel op mij af om verder aan t piekeren te gaan.
‘Ja Karen, jouw situatie ‘kennende’ heb ik de interim wat werkzekerheid willen geven en haar gezegd dat je vorig jaar 6 maanden uitviel, en dat het nu ook wel weer tot eind schooljaar zal zijn.
Ook dat er reeds twee mensen binnen de scholengemeenschap op vervroegd pensioen zijn gesteld maar in de vorm van blijvend ziekteverlof, dat ik er dus niet mee in moest zitten…’
Hoewel ik voorlopig 14 dagen ziekteverlof voorgeschreven kreeg..niet bemoedigend dus !
Een héél lieve vriendin-collega probeerde me moed te geven door te zeggen : als jij het ziet zitten om terug te starten na de paasvakantie dan is dat jouw recht, en lukt het niet meer na twee weken dan stop je weer en dan is dat de taak van de werkgever om weer een interim te zoeken.
Ik zie het anders en denk dan in de eerste plaats aan de kinderen die zo’n nood hebben aan vaste structuur en eens de interim ander werk heeft dan weer een ander persoon toegewezen krijgen.
Mezelf kennende zal ik niet kunnen besluiten om na veertien dagen opnieuw te stoppen en zodoende weer een tijd over mijn limiet gaan en niet willen ‘opgeven’.
Huisarts wil niet dat ik te ver vooruit kijk, dat dit niet goed is voor mij en dat we de tweede week van de paasvakantie evalueren.
Hij wil me ook helpen mijn plaatsje in de maatschappij te vinden want nu heb ik vooral de indruk uit te vallen, niet mee te tellen, in niets meer te slagen,…
Ondertussen 8kg vermagerd door – volledig op mijn eentje – anders te gaan eten en vooral geen warme maaltijden meer (geen aardappelen, pasta, vlees) maar vooral een goed ontbijt en doorheen de dag voldoende water, groene thee, vis, groenten, fruit, muesli, yoghurt.
Fietsen op de hometrainer zou echt niet lukken…geen kracht en fut…
t Is elke dag opboksen tegen totale vermoeidheid, uren aan een stuk ‘vechten’ om niet in een dwaze slaap te vallen, dus zo kort mogelijk rusten in de zetel.
Soms lukt het, soms niet…
En ondanks de slaappil s avonds, lukt het s nachts niet goed !
Ik neem 84 pillen per week en mocht dit alles eens helpen dan wist ik waarom !
Ondertussen laat ik een uitje met vriendinnen-collega’s aan mij voorbij gaan…dit helemaal niet van harte !
11/04/2013 :
Ik blijf de weinigen – van onschatbare waarde – danken voor hun begrip en steun, elke keer opnieuw.
Ondertussen (deze morgen) na veel gepieker samen met huisarts (in samenspraak met reumatologe revalidatieartse) beslist om ziekteverlof te verlengen…
Voorlopig tot en met 30 mei en daarna zien we wel.
Ik kan blijven rekenen op zijn steun en hulp en in de nabije toekomst staat wellicht een ‘bezoek’ aan de arbeidsgeneesheer te wachten ofwel probeer ik elk jaar zo goed als mogelijk te werken met nu en dan werkonderbreking (helaas) tot mijn ziektedagen ‘op’ zijn…
Dan zijn we beiden ‘op’… De ziektedagen en ik…en dan zien we wel weer verder zeker ???
Ondertussen staan twee ‘onderzoeken’ gepland in AZ St.-Lucas te Brugge.
Maar huisarts drukte me nog eens op het hart om enkel in uiterste nood operatieve ingrepen te laten doen…
Dat hield ik reeds in t achterhoofd omdat hij me dit reeds eerder zei…
Fysisch unaniem eens dat mijn werk niet meer (goed) zal lukken maar psychisch blijft het een goede zaak aan het werk te kunnen blijven…het zorgt voor verzet, voor onderdrukken van fixeren op de pijn, voor behoeden voor sociaal isolement,…
Maar zonder t één lukt het ander helaas niet hé.
Moe, moe, altijd maar zo verschrikkelijk moe…
25/04/2013 :
Ondertussen slaat en mept het leven nog een keer en verdrink ik bijna in het verdriet… zo immens verdrietig ben ik…mijn vuisten gebald…krop in de keel en mijn maag in een knoop…ja, ik probeer wat voort te doen maar het gaat niet…mijn gedachten zijn er niet bij…de fysieke pijn domineert en de emotionele pijn wordt te machtig…sedert donderdag nog een duw erbij gekregen…en ik wil helpen, zorgen voor, troosten, luisteren, steunen,…met de weinige energie die ik heb…
Het gaat niet maar ik wil het zo graag…
Haastig ‘pen’ ik alles wat we samen beleven neer…om nooit te vergeten…met in gedachten haar kindjes…al hoop ik zo hard dat dit nooit zal nodig zijn…
13/06/2013
Zo begon het…voor volgend schooljaar alweer…t is eigenlijk nooit gestopt dat gepieker…
Op aandringen van mijn vriendin-collega, nam ik contact met directie ivm volgend schooljaar op… Directie is reeds druk aan het plannen en vastleggen en volgens haar wou ze graag weten of ik er in september terug zou staan…
Ik voel me als een blok aan het been en hoe graag ik het ook wil, mag en kan ik daar nu nog geen antwoord op geven.
Zoals huisarts zegt : ‘we weten eind juni nog niet wat begin september brengt’… Dus nu nog geen beslissingen nemen, doch de hoop op de kans nog eens te herstarten is er…
Was er…
Mocht het me wel lukken dan verlies ik hoe dan ook mijn job in de onderbouw en met mijn vast team. Ik word, omdat het organisatorisch niet anders kan, in de bovenbouw geroosterd, opnieuw als halftijdse klastitularis…geen verdere details maar na weinig denkwerk wist ik dat die duo-baan in de bovenbouw zou zijn…
Mijn vraag naar directie toe was : om het fysisch haalbaar te houden graag op maandag, di vm en woe vm en in de onderbouw te blijven werken…(daarvoor heb ik gestudeerd, ben ik kleuterleidster, daar ligt mijn hart, heb ik mijn opgebouwde band met de leefklaskinderen en de kleuters en vertrouwde teamleden,…)
Tot op heden kan het niet en lukt het me niet een antwoord te geven, het is een zoveelste klap in t gezicht en neen ik heb geen energie om hierover – voor de zoveelste keer – in ‘gesprek’ te treden…
Dit deed ik reeds tot tranen toe…tijdens mijn aanvraag tot 4/5 werk bij de aanvang van de fysische problemen (schooljaar 2007-2008), waar ik toen reeds op onbegrip stuitte…
Vriend-kinesist en collega P. (die de werking bovenbouw kent) geeft dit geen kans op slagen niet fysisch noch mentaal :
*werking bovenbouw (taal-, schrijf- en rekenmethode) is geheel verschillend dan de werking onderbouw (waar de focus op welbevinden, zelfredzaamheid, adl,… ligt) en voor mij een totaal onbekend terrein daar ik kleuterleidster ben en geen onderwijzer… Ik hoorde reeds dat duopartner gerust taal en rekenen op zich wil nemen maar ocharme de kinderen kunnen toch niet enkel en, zeker op donderdag en vrijdag, op het einde van de week, een invulling van taal en rekenen op hun agenda krijgen ?
*klaswerking bezorgt me héél wat voorbereiding tijdens de grote vakantie, niet wetende of ik er zal staan in september, anderzijds mezelf kennende graag goed voorbereid zijn om optimaal te kunnen werken…
*C., mijn duopartner is voor de kinderen een topleerkracht, héél gedreven (wil wellicht graag voor haar laatste werkjaar half-time werken), en energiek… Ik kan daar niet meer in mee, noch fysisch noch mentaal want de stap naar part-timewerk wordt gemaakt omdat het niet anders kan, omdat ik op beide ‘fronten’ (thuis en op t werk) nog enigzins zou kunnen functioneren… In de onderbouw moest ik eerst met pijn in het hart ‘mijn’ leefklas aan een lieve collega overdragen, maar een jaartje mocht ik me nog goed voelen, bij de leefklaskinderen en bij de kleuters, daar ligt mijn hart, daar vertoef ik het liefst, daar koos ik voor, ondanks mijn medische problemen zou ik kleuterleidster worden… Nu keer ik wellicht terug naar het klaslokaal waar ik ben gestart…maar mijn onkunde in de werking met deze doelgroep maakt me zo onzeker en bang…
*Dat in duobaan werken betekent dat er héél veel overleg zal nodig zijn, wat er allemaal nog bijkomt,…
*…
Voorstel P. : hij wil met directie gaan praten in mijn naam (want ik deed dit reeds zoveel keer vroeger en hoewel directie ‘probeert’ te begrijpen en heb ik begrip voor haar functie als organisator van de indeling en invulling van de schoolwerking, meer ‘begrijpen’ zal niet lukken in haar functie en verwacht ik ook niet (meer) maar voor mij dus geen nut om daar de luttele energie die ik heb in te steken en voor de zoveelste keer ‘op de grond geworpen’ terug naar huis keren, niet goed wetende hoe ik na de zoveelste keer weer rechtop geraak)… Laat ons zeggen dat ik haar heb leren begrijpen, omgekeerd gelukkig niet nodig want die ontgoocheling wil ik mezelf besparen… BEGRIP heeft volgens mij te maken met gevoelens,… Menig empathisch voorvallen deden me telkens opnieuw mijn hart ineenkrimpen,… Neen, ik wil dus liever niet dat P. met directie praat. Hij maakt echter wel met mijn huisarts een afspraak om zijn visie als collega in de eerste plaats, kinesist en vriend op de tweede plaats, op het plan duidelijk te maken.
Ik kan het ook zo bekijken, ik werk me ‘rustig’ in naar september toe en start en zie waar ik geraak. Maar als ik alles realistisch en gevoelsmatig bekijk dan geef ik het allemaal weinig kans op slagen (bovenstaande indachtig) en voel ik me nu reeds schuldig en slecht bij het idee dat ik het in t beste geval een maand vol houd, moet beslissen te stoppen, nog een maand over mijn toeren voort doe en dan stop, mijn kinderen en mijn duopartner in de steek laat, haar achter laat met weer een nieuwe collega die zich in mijn job moet inwerken,… Zoveelste ontgoocheling omdat ‘het’ weer niet lukte en wat dan ?
Er is helemaal geen communicatie geweest van directie haar kant en wat ik ‘aangeboden kreeg/krijg’ was helemaal mijn vraag niet (ik kan maar vragen hé en de beslissing valt uiteindelijk bij haar) en viel dan ook in als een bom, zowel bij mij als bij de collega’s blijkbaar…
Ik wil dit niet opentrekken naar alle collega’s toe…ik heb geen energie om hierin meegesleurd te worden (iets wat ik zelf niet wou en waar ik nu verdere stappen mee moet zetten ?), volgens directie ben ik moeilijk te bereiken (tja wanneer ik rust neem ik geen telefoon of gsm op, nu het met mijn lieve vriendin S minder gaat probeer ik naast het huishoudelijke werk ook haar zo goed als mogelijk nabij te zijn, ook al betekent dit samen liggend in de zetel, bij haar kan dat,…), is het verwonderlijk dat ik – na zoveel jaren van uitleg waarom ik minder MOEST gaan werken en stotend op ‘onbegrip’ – geen fut meer heb de situatie NOG DUIDELIJKER te schetsen ?, blijkbaar heb ik niet meer te kiezen want organisatorisch is enkel dit mogelijk zoals in de mail geschreven…DUS WAT VALT ER NOG TE BESPREKEN ???,…
En mss legde ik nu mijn ziel teveel bloot, wellicht worden zaken die ik als moeilijk ervaar niet door iedereen zo gezien, maar dan is het maar zo, ik wou gewoon stellen hoe ik het aanvoel, meer niet !
En neen, misschien heb ik niets meer te vragen of te willen, moet ik mij aanpassen en blij zijn dat ik ‘kan’ werken, maar wat graag werk ik op mijn tweede thuis liever met mijn vertrouwd team met jarenlang wederzijds begrip en respect voor elkaars kunnen, mogelijkheden en beperkingen want dat maakt ons zo ‘rijk’ !
En neen met mijn toegewezen duopartner twijfel ik zeker niet aan onze samenwerking die ongetwijfeld ook wel met wederzijds respect en begrip zal verlopen maar t is niet de bedoeling dat ik haar juist méér werk bezorg (noch gedurende de grote vakantie, noch gedurende het volgend schooljaar)…
Wat had ik haar dit zo graag bespaard, wetende dat ik geen vragende partij was om deze heisa…
En wat na het volgende schooljaar ? Weer ergens anders inwerken ? Want…de prioriteit was telkens 1 vaste klasleerkracht en géén duobanen…
En wellicht moet ik vanaf nu elk jaar de uurroostergaatjes vullen, dat heet flexibel zijn zeker…
De pijn blijft…de hoofdpijn er nog bij…vorige nacht was ik zelfs efkes multitaskend weer een klas aan t verhuizen terwijl ik de kinderen les aan t geven was… Ja, in mijn korte droom kon ik het nog allemaal…even was het mooi…héél even…
Maar ik begrijp hoor, t ligt aan mij…ik ben niet ok…