Gedachten na het uitschrijven van de voorgeschiedenis, het operatieverloop Altdorf-Schwarzenbruck en het dagboek van het tienjarenplan

16 Aug

Heel wat emoties en bedenkingen bracht het uitschrijven van de eerste drie delen van mijn blog teweeg…alles blijft echter bij vage herinneringen want wat papa zo mooi bijhield, (ontzettend dankbaar en aan het schrijven daar wou ik trouwens geen letter aan veranderen), is een beschrijven van het leven dat zijn gang ging ‘ten huize’…Dan bedenk ik me hoe al die jaren een impact hebben gehad op het gezinsleven, de energie die de weekendritten opslorpten om dan fit (?) en met hoofd weer gericht op het werk voor mijn ouders en op school voor mijn twee zussen, met een dochter die zo ver in t ziekenhuis ligt…de ritten héén en terug, ja soms beide op 1 ‘dag’…Terwijl ik ‘op vakantie ging naar het ziekenhuis in Duitsland’…om te werken aan mijn droom…ieder jaar een stapje dichter bij die droom : twee even lange benen met uiteindelijk aan mijn voeten die wondermooie rode schoentjes…

De tijd in het AZ te Gent moet voor mijn ouders héél moeilijk zijn geweest…vanaf 3 dagen ‘oud’ tot 6 weken de hele tijd in tractie…  Waarbij elke dag bezoek niet gewenst was…Wanneer bezoek dan wel mocht, kon ik (al was het maar voor even) zeker niet van de tractie afgehaald worden om vast te houden, te kangoeroeën…  Mijn ouders mochten enkel gade slaan achter het venster…wegens hygiënische redenen ! Emotioneel zware 6 weken, toch ? Heden zou dit toch beter begeleid en opgevangen worden…  Hoe ik deze fotokopie kon bemachtigen ? Tijdens mijn 3° jaar opleiding tot Kleuterleidster koos ik ervoor om alternatieve stage in het UZ te Gent op de Kinderafdeling te lopen…  Daar raakte ik met een artse aan de praat die me prompt door mijn verhaal ‘herkende’, naar haar bureau trok en terug kwam met de fotokopie en de woorden ‘ik gebruik jouw problematiek reeds jaren als voorbeeld voor mijn studenten’…  Geheel verbouwereerd maar ontzettend dankbaar voor die enige foto(kopie) !!! Ik was de juiste persoon op de juiste plaats zeker toen in het voorjaar 1991 ???

De acht jaren voor de verwijzing naar Duitsland en de behandelingsjaren herinner ik mij ondanks de beperkingen als gelukkige jaren…Samen met mijn twee zussen, ‘gewoon’ doen…met krukken tussen de operaties door was het creatief behelpen…en wat niet kon daar werd niet om getreurd : rokjes of kleedjes dragen met een schoen met 10cm verhoog, neen dit stond niet mooi (maar o wat voelde ik me een echt meisje wanneer ik thuis met een rokje rond kon lopen) / rolschaatsen kon niet / sporten kon niet / op kamp gaan of elke zomer op reis gaan (maar wat genoot ik van die keren toen het wel kon : op reis naar de Provence en Spanje) / …Het dragen van rokjes of kleedjes daar pas ik trouwens zelfs na de beenverlengingen voor want hoewel velen me van het tegendeel proberen te overtuigen, het staat echt niet mooi en wie me beter kent geeft me volmondig gelijk !

De tijd in Altdorf en Schwarzenbruck was niet gemakkelijk, de operatiedagen waren heftig en de kinébeurten en het verzorgen van de wonden waren pijnlijk, maar ik had een mooi doel voor ogen…De opvang was fantastisch : de zusters en verpleegsters gaven ons het gevoel niet ziek te zijn…het dragen van gewone kledij ipv slaapkledij werd zoveel mogelijk betracht…het contact met thuis werd zo goed als mogelijk onderhouden en patiënt werd desnoods met bed tot bij de telefoon op de gang gereden tegen het uur wanneer het thuisfront zou opbellen,…verjaardagen werden op het verdiep gevierd waarbij zoveel mogelijk patiënten werden samen gebracht, daar de meeste patiënten jaar na jaar terug naar het ziekenhuis kwamen werden kamerindelingen hierop afgestemd, rust na de zware operatiedag(en) werd door iedereen gerespecteerd,…

Over mezelf lees ik met enige fierheid dat ik echt wel een ‘flinke’ was, die tijd…’met Karen alles goed’, lees ik meerdere malen…

De eerste 18 behandelingsjaren zijn beschreven…nu is het aan mij…vanaf 1991 ging ik mijn weg, samen met Jan, toen reeds een jaar aan mijn zijde…met als hoogtepunten in 1991 het behalen van mijn diploma Kleuteronderwijs (een volgende droom die ik reeds vanaf 1984 wou waarmaken), in 1993 ons huwelijk (heel veel rijst werd ons toe gegooid)…  De hoop op een vruchtbare toekomst werd (vrij) snel ingewilligd met in 1994 de geboorte van Lowie, in 1995 de geboorte van Ernest, in 1996 de geboorte van Fien en in 1997 de geboorte van Tuur…  Vier op een rij en allen in blakende gezondheid !

Maar vanaf 2004 op de sukkel en zoekend naar… (via Pellenberg Professor Fabry, Dr. De Schrijver, Dr. Pascal Rombouts fysische geneeskunde en Dr. Van den Daelen stedelijk ziekenhuis Roeselare, kinesist Philippe Jacobs, huisarts Luc Vanneste, Dr. Nico Blyaert pijnkliniek Algemeen Stedelijk Ziekenhuis te Aalst en Dr. Mieke Devinck reumatologe-revalidatiearts AZ St.-Lucas Brugge).

En waar ik vroeger zo positief ingesteld bleek, ontbreekt het mij de laatste tijd echt aan ‘strijdvaardigheid’…chronisch pijnpatiënt voor t leven…t is ZO lastig !!!

Advertenties

Eén reactie to “Gedachten na het uitschrijven van de voorgeschiedenis, het operatieverloop Altdorf-Schwarzenbruck en het dagboek van het tienjarenplan”

  1. Fries V. augustus 21, 2012 bij 7:34 pm #

    Blijf maar strijden, al ondervind ik tot mijn ‘scha en schande’ dat dit soms makkelijker gezegd/geschreven is, dan gedaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: